Het nut van distilleren

Dat hij echt nooit, maar dan ook nooit ooit nog zelf Absint zou stoken. Dat beloofde hij plechtig en het leverde Jack Nouws, schrijver, columnist en organisator van het literaire spektakel, een bijna staande ovatie op.

 

Bijna, want staan was best moeilijk, zondag 11 december in De Bastaard. De vierde Absinterklaasavond alweer, met enkele nieuwe gasten en een paar overlevenden van de vorige edities. Die wisten al wat hen te wachten stond. Ook al had Nouws beloofd dat zijn 'Ketel 3', nu echt goed was, het waren   toch vooral kreten van ontzetting die klonken toen de eerste glaasjes de lippen raakten. Een 'zelf gemacereerd' mengsel van Ouzo en absintkruiden bleek uiteindelijk met zes klontjes suiker per 3 centiliter niet helemaal dodelijk.

 

Dan waren de meegbrachte en geïmporteerde flessen beter te doen. In de meeste gevallen was het ook groen, wat er in de glazen   ging, en dat past beter bij het beeld van het mysterieuze drankje.

 

 

Jack Nouws wierp nog tegen dat er in zijn Maserati geen kopersulfaat zat, wat dan weer voor het huisgemaaakte spul pleitte. Maar dan had hij het ook moeten destilleren, wat weer risico had betekend op methanoldoden in de Bastaard.

 

Nu was er alleen die dreigende theeketel, waar kwalijke absintwalmen uit opstegen.  

 

 

 

Maar het ging natuurlijk niet om de absint. Het ging om de kunst. Mohammed Younis, violist uit Jordanië, speelde de sterren van de hemel, maar de 'regulars' achterin de zaal vonden de muziek vooral een goede aanleiding om luidruchtig met elkaar over het leven te gaan praten. Standaard gebruik, overigens, voor concertbezoekers in het Tivoli/De Hellinggenre: door muziek lul je heen.

 

 

Waar niet doorheen te lullen was, was het literaire meesterwerk waar fotograaf   Paul C. Bogaers uit Tilburg mee kwam. Zijn uit geknipte bouquetreeksregels gesampelde literaire meesterwerk wacht al een   jaar of wat op voltooiing, en uit de presentatie op de Absinterklaasavond werd duidelijk dat we rustig nog jaren kunnen wachten. Als het eindresultaat even langdradig wordt als de liefdesscène die hij voorlas, kan het misschien beter ook bij een briljant idee blijven, en moeten we het 9 delen tellende eindresultaat maar laten voor wat het is. Want, zo luidde de vraag onder het publiek: hoe knip je in iets dat zelf uit knipsels bestaat?

 

Wel tamelijk briljant was Alexis de Roode, jong, dichtend en dus slammend. Een paar dichtregels wezen wel degelijk op talent, al ging zijn rap-parodie aan het eind van de avond verloren in zijn eigen Absintroes. Hij kon er niet tegen.

 

Ik had nergens last van. Terug op de luchtfiets naar huis lag de Oudegracht er even vertrouwd roze bij als altijd en de rubberen huisjes en knorrende varkentjes voor het luid golvende Louis Hartlooper Complex zagen er ook uit als alle andere dagen.